Είναι κάποιες μέρες που θέλω να τσιρίξω τόσο δυνατά.Κάποιες μέρες που βράζω απο αγανάκτηση, θυμό και λύπη.
Αυτές τις μέρες που λέτε...αλλάζω! Είναι σαν να βγαίνω απο τον εαυτό μου και να γίνομαι άλλος άνθρωπος.Αποστασιοποιούμαι απο τα πάντα και παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου.
Βλέπω ανθρώπους αναίσθητους, που δεν σηκώνονται απο το κάθισμα τους στο λεωφορείο, για να κάτσει η γιαγιά που δεν την κρατάνε τα πόδια της, βλέπω ανθρώπους αχάριστους και μίζερους που ότι και αν κάνουν οι άλλοι για αυτούς ποτέ δεν το εκτιμάνε ή δεν μένουν ευχαριστημένοι.
Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω στο καλό των ανθρώπων. Σε αυτήν την καλή, ανιδιοτελή πλευρά που έχουμε μέσα μας. 'Ολοι μας.Όμως...'Oλοι πέρνουμε κάποια πράγματα δεδομένα. Ξεχνάμε την συμπόνια, δεν συμπονούμε πια τους άλλους. Ξεχνάμε οτι κάποιοι άνθρωποι, δεν βλέπουν τον ήλιο και το φεγγάρι, τα χρώματα της ζωής.Ξεχνάμε ότι κάποιοι άνθρωποι πεινάνε, δεν έχουν κάπου να κοιμηθούν, πεθαίνουν αβοήθητοι.Ξεχνάμε και παρασυρόμαστε απο τα δικά μας προβλήματα και τις δικές μας ανησυχίες. Ξεχνάμε ότι μπορούμε να απλώσουμε το χέρι και να βοηθήσουμε απο καρδιάς. Όσο μπορεί ο καθένας μας. Ξεχνάμε...