Άνθρωποι, ψυχές φτιαγμένες από γυαλί. Στην πορεία των ζωών μας συναντάμε χτυπήματα, καθένας από εμάς σπάει σε διαφορετικά σημεία και μας μένουν ελλατώματα... Άλλοι αναζητάμε καταφύγιο σε γυάλινους κόσμους, κι άλλοι πολεμάμε να διαφυλάξουμε το δικό μας γυάλινο κέρας, εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καθένα μας να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Μερικες φορές το χάνουμε και παραδινόμαστε στην ισοπέδωση της ομορφιάς κι άλλες φορές το ακολουθούμε και χαράζουμε δικά μας μονοπάτια. Γιατί ακόμα και αν συνήθως λάβουμε στο φως τον άλλον, ακόμα και το γυαλί σπάει έυκολα, πολλοί από εμάς ζούμε με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε ολόκληρο τον κόσμο μέ μόνο μας όπλο ένα μικρό κομμάτι εύθραστο γυαλί...
2 ονειρα της απαντησαν:
Πολύ σωστά τα λες. Απλά είναι δύσκολο να ξέρει κανείς ότι έχει σπάσει κάποιες φορές. Εγώ και να έχω ελλατώματα κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα και βρίσκω ανθρώπους που να με συμπληρώνουν σε άλλα σημεία.
Μεγάλη φιλοσοφία πάντως, υπάρχουν πολλές απαντήσεις όπως πάντα. Αυτή ήταν η δική μου άποψη.
Φιλάκια πολλά καλή μου !
Thanks Nikaki μου!!Ναί δίκιο έχεις...άλλα τι γίνεται όταν δεν μπορούμε να στηριχτόυμε σε άλλους (όσο και αν το θέλουμε αυτό) ...ή όταν το μόνο μας καταφύγιο είναι ο εαυτός μας?
Φιλάκια!!
Δημοσίευση σχολίου