Παιχνιδια της ψυχης...

Λόγια που δεν έχεις πει αντικρίζουν το καθρέφτη

Σκέψεις που δε μπορείς να ξεστομίσεις

Αφέσου...

Θα ήθελα να ξέρω...

Μαύρα δάκρυα σκορπιζουνε στα μάτια

Βλέφαρα σαν ατσάλι βαρυ σκεπάζουνε τις μνήμες...

Καθώς τα άστρα σβηνουνε όλα είναι πιο δύσκολα

Μέσα απο τις στάχτες μου πρέπει να αναγεννηθώ

Αίσθηση τελικής πτώσης

Αγκάλιασε με...

Θα μπορούσα για πάντα να μείνω εδώ...

Σε νιωθω στοργικα να γονατιζεις διπλα μου

Δεν εχω πια χέρια να σε κρατήσω

Δεν εχω βλεπεις πια ψυχη δικη μου για να ορισει τα χερια μου

Σκυβεις και με φιλας

Κουρνιαζω μες στην αγκαλια σου...

Θελω να δω τα ματια μου στα ματια σου

Το φεγγαρι που καιει διπλα μας παιρνει τα λογια που δεν εχεις πει...

Θλιψη απεραντη στα ματια μου

Μονο μια λεξη αποζητω να ακουσω...

Φευγω...

Το φεγγαρι λουζει το υπεροχο προσωπο σου...

Με κοιτας λυπημενος

Προλαβαινεις να μιλησεις αν θες...

Προχωραω και τριγυρω μου μονο...σιωπη...!

Της ψυχης σου τα μυστικα μακαρι να 'ξερα...

Θα περιμενω...μεχρι να συναντηθουμε και παλι κατω απο το ιδιο φεγγαρι...!

'Οπως σε πηρε απο μενα...ετσι και παλι θα σε φερει κοντα μου...