Το πρόσωπο της ημέρας.

-Θέλω απαντήσεις.
-Τα οράματα είναι θολά.Ρώτα ξανά.
-Δεν καταλαβαίνω.Δεν ξέρω πια τι να ρωτήσω...
-Ξέρω οτι πολλά σε βασανίζουν.
-Ναι...και τι θα κάνεις;Θα τρίψεις τη μαύρη μπάλα σου και θα μου δώσεις απαντήσεις;
Δεν ξέρω καν γιατί είμαι εδώ.
Ήταν ξαφνικό.
Τη μία στιγμή ήταν εκεί και την άλλη είχε φύγει.
Πέθανε.
Και τότε ήταν που ρίχτηκα στη δουλειά.
Αλλά έμαθα δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα θα τρέξεις.
Ο πόνος θα τρέξει πιο γρήγορα.
Τότε ήταν που η ζωή μου ξέφυγε τελείως.
Αλλά θα μου πεις...όλα αυτά τα ξέρεις...Τι μέντιουμ θα ήσουν αλλιώς.
-Γιατί με κάλεσες εδώ;
-Ήταν μάλλον ένα λάθος μου.΄Ενα απο τα πολλά...
Δεν είναι οτι σε κρίνω.Απλά δεν πιστεύω στην τέχνη σου.Σε αυτό που κάνεις.Όπως και αν λέγεται.
-Υπάρχει κάποια στη ζωή σου.
Έχει περάσει και αυτή μια μεγάλη απώλεια.Παλεύει.
Όποια και αν είναι νιώθω πως σε χρειάζεται αυτή τη στιγμή.
Άνοιξε την καρδιά σου και προχώρα.
Καλή σου νύχτα.
Θα τα ξαναπούμε.