Light of hope...!

Ζέστη,ζέστη και πάλι ζέστη...και δεν λέμε να ηρεμήσουμε απο αυτόν τον καύσωνα!Σχεδόν όλη τη μέρα την πέρασα μέσα στο σπίτι (αφού δεν τολμούσα να βγώ έξω με τέτοια ζέστη...!) και τελικά πάνω που αποφάσισα να βγώ άρχισε να βρέχει...!!Ξέθαψα λοιπόν απο την τσάντα την ομπρελίτσα μου και είπα να γίνω παπάκι!Και μίας και κανένας δεν ερχόταν έξω μαζί μου λόγω της βροχής (ναί είναι απο ζάχαρη!) ...βγήκα μόνη!Περπατούσα λοιπόν και "λουζόμουν" την καλοκαιρινή μπόρα και έβλεπα ανθρώπους χαρούμενους που στο πρόσωπο τους έδειχναν ότι τίποτα δεν τους έφταιγε (ούτε η μπορούλα) και ότι απολάμβαναν τις απλές χαρές της ζωής...!Συνάντησα στο δρόμο μου ένα ζευγάρι ηλικιώμενων να περπατάει χέρι-χέρι, μια μαμά με τα 5 παιδάκια της, τα οποία γκρίνιαζαν και κλαίγανε και όμως η κυρία ήταν με ένα φοβερό χαμόγελο παρέα!Είδα ζευγαράκια, έναν κύριο που έβγαλε την ομπρέλα του απο πάνω του και καθόταν στη βροχή(και το απολάμβανε) και ένα λαχειοπώλη που καθόταν σε ένα παγκάκι (χωρίς ομπρέλα) και μιλούσε στον ουρανό και έλεγε "άντε ...άντε ρίξε λίγο να μας δροσίσεις!".Όλοι αυτοί ξαφνικά μου αλλάξανε τη διάθεση!Όλοι αυτοί...είχανε ένα κοινό...όλοι τους απολάμβαναν τις μικρές στιγμές τους!Ο καθένας θα είχε τα δικά του προβλήματα...τις δικές του εγνοιές,και όμως ...όλοι δείχνανε τόσο χαρούμενοι!Θυμήθηκα μετά μια κυρία που είχα γνωρίσει πάνω στο άστικο...!Μου έλεγε για τα όνειρα μας..."μην αφήσεις τα όνειρα σου κοριτσάκι μου για χάρη άλλων" μου είχε πει...και ακόμα το θυμάμαι!''Κοίτα και εμένα...60 χρονών (καπου τόσο πρέπει να είχε πεί!) καί ακόμα νιώθω ότι δεν έχω κάνει τίποτα".Τι να έκανε άραγε η κυριούλα; Όνειρα...Όνειρα χαμένα,όνειρα μεγάλα...μπορούμε να συνοψίσουμε τόσα μέσα σε αυτή τη λέξη...!Αλλά όχι τα δικά μας όνειρα!!Γι΄αυτό...ζήστε!!Απολαύστε τη ζωή...τη μικρή γεμάτη εμπειρίες ζωούλα μας και κάντε όνειρα!Μην αφήσετε κανένα όνειρο να πάει χαμένο στο δρόμο...!!


Καληνύχτα!! =)


(Κάτι απο εμένα...)
Έκανα όνειρα από γυαλί κι όλοι μου έλεγαν πως θα ραγίσουν , μα , δεν τους πίστευα γιατί έλεγα τα όνειρα αξίζουν . Κι έτσι , ονειρεύτηκα εμάς σε άδειους δρόμους να γυρνάμε , να μας ρωτάν' περαστικοί τα βράδια μας πως τα περνάμε . Κι όνειρα έκανα ξανά , σε συνοικίες του μυαλού μου κι έλεγα να 'σαι εκεί κοντά φύλακας άγγελος του όνειρού μου .

Μα , τα φτερά σου από γυαλί φτιαγμένα ήτανε κι εκείνα έσπασαν κι έπεσαν στην γη σαν διάφανα κομμένα κρίνα . Και τώρα , μόνη μου γυρίζω δίχως φτερά , έψαχνα να 'βρω την αγάπη αυτό που όλοι λένε " το κάτι " .

Μα , όποιος ψάχνει τα πολλά λένε πως χάνει και τα λίγα και εγώ θυμάμαι , πάντα , θυμάμαι εκείνο το βράδυ που σε είδα . Πολλά θυμάμαι και δεν λυπάμαι για όσα έζησα μαζί σου , χαρές και λύπες , γέλιο και δάκρυ σε μια γωνιά του παραδείσου . Εκεί που ήταν η φωλιά σου , προτού να χάσεις τα φτερά σου , προτού η λύπη μου γίνει ανύποτη χαρά σου !Και τώρα , μόνος σου γυρίζεις στης ζωής τα μονοπάτια , εκεί που τ' όνειρο από γυαλί ράγισες κι έκανες κομμάτια ...

Υ.Γ.Να περιφράξεις τα όνειρα δεν γίνεται...Μην τα κλείνετε πίσω απο γυαλί...!Ζήστε ...και ονειρευτείτε!!!!